ผมลืมตาขึ้นมา

ก้อนเมฆสีเทาหนาเตอะลอยหนักอึ้งอยู่บนท้องฟ้า สายฝนโปรยปรายกระทบกระจกรถเป็นรอยหยดน้ำจางๆ รถมินิแวนสีดำเจ็ดที่นั่งบรรทุกผู้โดยสารหกคนกำลังขับเคลื่อนผ่านเส้นทางที่ดูเหงาหงอย ข้างทางมีเพียงสีเขียวของใบไม้กับสีม่วงของดอกอินทนินและตะแบกพุ่งผ่านไปดูพร่าเลือน

เสียงวิทยุดังมาจากที่นั่งข้างหน้า

“ แค่ให้ฉันได้บอกเธอสักคำ
พูดในวันที่จำต้องจาก
อยากให้รู้ว่ารักเธอมาก และจะรัก รักตลอดไป
เกิดชาตินี้แค่ได้พบเจอ เกิดชาติหน้าค่อยฝันกันใหม่
วันนี้ใจสลาย
ยอมจำนนให้ฟ้าดินแยกเราไกลกัน ”

 

แล้วท่อนสุดท้ายก็ดังตามมา

“คนรักกันใยฟ้าดินถึงไม่เข้าใจ”

เพลงบางเพลงก็ทำให้เรานึกถึงความหลังเนอะ

เสียงฝนตกดังต่อไปอย่างไม่ใส่ใจจะหยุดหรือตกให้หนักขึ้น เพลงจบแล้ว อินโทรของเพลงต่อไปกำลังดังขึ้นต้น พี่เสริฐกับพี่อิ๋มกำลังถกกันเรื่องการเมือง คุณแม่กำลังบอกเส้นทางให้ป๋า พี่กบกำลังคุยโทรศัพท์

เสียงเบาๆเหล่านั้นกล่อมจนผมผล็อยหลับไป

 

ผมลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง

ฝนคงจะเพิ่งหยุดตกไป พวกเราถึงที่พักแล้วก็แยกย้ายเข้าไปในห้อง

ยามเย็นตามมาอย่างรวดเร็ว ผมนั่งกินอาหาร และพูดคุยกับเพื่อนเก่า ท่ามกลางบรรยากาศที่มีสายลมพัดผ่าน กับสระน้ำที่ฝูงปลาแหวกว่ายเอื่อยๆ ปล่อยใจจากปัญหาที่รุมเร้าอยู่ในปัจจุบัน ที่รู้ว่ามันกำลังจะตามมาในไม่ช้า….

ตั้งแต่สองทุ่ม พวกเรานั่งเล่นไพ่ -- ผิดกฏหมายนะเด็กๆ --อย่างเมามันในอารมณ์

ก่อนจะแยกย้ายกันเข้านอน