แมวสาวกร้านโลกประจำบ้านร้องทักอย่างน่าสะอิดสะเอียน ผมไม่เข้าใจมันสักทีว่าทำไมต้องร้องแบบนั้น มันจะสื่ออะไรกัน

คุณแม่ไขประตูเข้าบ้าน เจ้าแมวสีขาว ส่ายหางสีดำสนิทของมันเดินตามเข้าไปราวกับนางแบบ

ผมเดินตามมันก่อนจะเตะก้นมันให้พุ่งไปข้างหน้าด้วยความหมั่นไส้

 

… วันนี้กูกะกอล์ฟไปเรียนอยู่สองคน  ที่เหลือไปเดินตะวันนา น่าตลกที่การโดดเรียนพิเศษตอนปิดเทอม

สำหรับข้าพเจ้าแล้วมันก็ไร้สาระ  และในเมื่ออาจารย์สอนพิเศษคนนี้ก็ไม่ได้ทำให้ข้าพเจ้าขุ่นเคืองใจตรงไหน

ก็ไม่เห็นจะมีเหตุผลอะไรที่ทำให้ต้องโดดเรียน

 

ผมเทอาหารแมวลงในจาน พลางส่ายหัวอย่าง งงๆ เมื่ออีแมวมันเดินเข้ามาดม ๆ แล้วก็เดินจากไป

อะไรของมัน ก็เห็นกินได้อยู่ทุกวัน  วันนี้ทำมาเป็นสลิด  เชอะ

 

วันวานผ่านไปอย่างเชื่องช้าจนหน้าเบื่อหน่าย พอกลับจากเรียนพิเศษ ข้าพเจ้าก็ไม่ได้มีอะไรทำมากไปกว่าดูละคร

ซึ่งหากท่านได้ติดตามเหมือนกัน ก็คงจะพบว่ามีละครน่าสนใจอยู่ไม่กี่เรื่อง ดังนี้

 

อาทิตย์ชิงดวง : ช่อง 5

ด้วยความทะเยอทะยานของรังรอง หญิงสาวผู้อ้างว่าตนคือลูกสาวคนเดียวของนาย รังสี สุริยาทิตย์

เธอจึงวางแผนกำจัดเมียใหม่ของพ่อ  พร้อมๆ กับทำทุกอย่างเพื่อเอาสมบัติของตระกูลนี้  ละครเรื่องนี้เป็นหนึ่งใน

ผลงานของเอ๊กซ์แซค ซึ่งสร้างผลงานน่าภาคภูมิใจมาแล้วหลายเรื่อง และเสน่ห์ของมันอยู่ที่

นางเอกเรื่องนี้ไม่ได้ร้ายแบบสลัมๆ เหมือนเรื่องอื่นๆ แต่กลับใช้เล่ห์เพทุบายจนคนดูอยากถามว่า

นี่มันนางเอกรึเปล่าฟ่ะ = =

 

สาปภูษา : ช่อง 3

ถึงจะเป็นละครแนวสยองขวัญแล้วไปชนกับ ปอบผีฟ้าทางช่องเจ็ด  แต่ก็ต้องบอกไว้ก่อนว่าเรื่องนี้

เรตติ้งดีกว่ามาก อย่างแรกคงเป็นเพราะ ไม่เคยเห็นผีที่ไหนสวยขนาดนี้มาก่อน อีกทั้งยังเดินเรื่องราว

ให้มีเหตุการณ์ในปัจจุบันและอดีตสลับกันไป เพื่อดึงคนดู (อย่างกู) ให้อยากรู้ว่า อีผีนี่มันตายยังไง

ขอแนะนำให้ทุกท่านดูสลับกับปอบผีฟ้า แล้วจะได้อรรถรสกว่าเยอะ

 

เมียหลวง : ช่อง 7

ละครเรื่องนี้โกยเรตติ้งถล่มทลาย ด้วยความแรงของทั้งเมียหลวงและโดยเฉพาะเมียน้อย

รวมทั้งเพื่อนฝูงของเมียหลวง แถมยังทำให้คนดูคิดได้อย่างเดียวว่า  อีผัวนางเอกนี่เชี่ยจริงๆ

มาดสงบนิ่งของเมียหลวง ที่บอกว่าไม่รักแต่ก็น้ำตาคลอทุกครั้งที่กล่าวถึง

ความร้อนแรงของเมียน้อย ที่คิดได้อย่างเดียวว่า มึงต้องเป็นของกู

ละครเรื่องนี้สะท้อนเรื่องจริงของสังคม จนผู้ชมหลายท่านไม่อาจเลิกดูได้

และหลายๆ คนคงเกลียดอีเมียน้อยไปหลายช่วงจิตแล้ว

 

 

แมวน้อยร้องครวญครางจนข้าพเจ้าเริ่มรำคาญ

นิยายในมือก็มันระทึกซะจนไม่อยากจะวางลง

กูหันไปมองมัน พลางถามว่า “มึงจะเอาไง”

มันร้องเหมียว ๆ เหมือนจะรู้เรื่อง

แล้วเดินนวยนาดไปที่ประตูบ้าน พลางเกาบานประตูแกรก ๆ ด้วยท่าทางชวนสยอง

…. คงนึกว่าตัวเองเป็นสาวโคโยตี้

ข้าพเจ้าถอนหายใจ ปิดหนังสือ ก่อนจะลุกไปเปิดประตูให้มัน พลางตั้งคำถามในหัว

แล้วมึงจะเดินเข้าบ้าน มาทำไม ?