ผมลืมตาขึ้นมา

ก้อนเมฆสีเทาหนาเตอะลอยหนักอึ้งอยู่บนท้องฟ้า สายฝนโปรยปรายกระทบกระจกรถเป็นรอยหยดน้ำจางๆ รถมินิแวนสีดำเจ็ดที่นั่งบรรทุกผู้โดยสารหกคนกำลังขับเคลื่อนผ่านเส้นทางที่ดูเหงาหงอย ข้างทางมีเพียงสีเขียวของใบไม้กับสีม่วงของดอกอินทนินและตะแบกพุ่งผ่านไปดูพร่าเลือน

เสียงวิทยุดังมาจากที่นั่งข้างหน้า

“ แค่ให้ฉันได้บอกเธอสักคำ
พูดในวันที่จำต้องจาก
อยากให้รู้ว่ารักเธอมาก และจะรัก รักตลอดไป
เกิดชาตินี้แค่ได้พบเจอ เกิดชาติหน้าค่อยฝันกันใหม่
วันนี้ใจสลาย
ยอมจำนนให้ฟ้าดินแยกเราไกลกัน ”

 

แล้วท่อนสุดท้ายก็ดังตามมา

“คนรักกันใยฟ้าดินถึงไม่เข้าใจ”

เพลงบางเพลงก็ทำให้เรานึกถึงความหลังเนอะ

เสียงฝนตกดังต่อไปอย่างไม่ใส่ใจจะหยุดหรือตกให้หนักขึ้น เพลงจบแล้ว อินโทรของเพลงต่อไปกำลังดังขึ้นต้น พี่เสริฐกับพี่อิ๋มกำลังถกกันเรื่องการเมือง คุณแม่กำลังบอกเส้นทางให้ป๋า พี่กบกำลังคุยโทรศัพท์

เสียงเบาๆเหล่านั้นกล่อมจนผมผล็อยหลับไป

 

ผมลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง

ฝนคงจะเพิ่งหยุดตกไป พวกเราถึงที่พักแล้วก็แยกย้ายเข้าไปในห้อง

ยามเย็นตามมาอย่างรวดเร็ว ผมนั่งกินอาหาร และพูดคุยกับเพื่อนเก่า ท่ามกลางบรรยากาศที่มีสายลมพัดผ่าน กับสระน้ำที่ฝูงปลาแหวกว่ายเอื่อยๆ ปล่อยใจจากปัญหาที่รุมเร้าอยู่ในปัจจุบัน ที่รู้ว่ามันกำลังจะตามมาในไม่ช้า….

ตั้งแต่สองทุ่ม พวกเรานั่งเล่นไพ่ -- ผิดกฏหมายนะเด็กๆ --อย่างเมามันในอารมณ์

ก่อนจะแยกย้ายกันเข้านอน

แมวสาวกร้านโลกประจำบ้านร้องทักอย่างน่าสะอิดสะเอียน ผมไม่เข้าใจมันสักทีว่าทำไมต้องร้องแบบนั้น มันจะสื่ออะไรกัน

คุณแม่ไขประตูเข้าบ้าน เจ้าแมวสีขาว ส่ายหางสีดำสนิทของมันเดินตามเข้าไปราวกับนางแบบ

ผมเดินตามมันก่อนจะเตะก้นมันให้พุ่งไปข้างหน้าด้วยความหมั่นไส้

 

… วันนี้กูกะกอล์ฟไปเรียนอยู่สองคน  ที่เหลือไปเดินตะวันนา น่าตลกที่การโดดเรียนพิเศษตอนปิดเทอม

สำหรับข้าพเจ้าแล้วมันก็ไร้สาระ  และในเมื่ออาจารย์สอนพิเศษคนนี้ก็ไม่ได้ทำให้ข้าพเจ้าขุ่นเคืองใจตรงไหน

ก็ไม่เห็นจะมีเหตุผลอะไรที่ทำให้ต้องโดดเรียน

 

ผมเทอาหารแมวลงในจาน พลางส่ายหัวอย่าง งงๆ เมื่ออีแมวมันเดินเข้ามาดม ๆ แล้วก็เดินจากไป

อะไรของมัน ก็เห็นกินได้อยู่ทุกวัน  วันนี้ทำมาเป็นสลิด  เชอะ

 

วันวานผ่านไปอย่างเชื่องช้าจนหน้าเบื่อหน่าย พอกลับจากเรียนพิเศษ ข้าพเจ้าก็ไม่ได้มีอะไรทำมากไปกว่าดูละคร

ซึ่งหากท่านได้ติดตามเหมือนกัน ก็คงจะพบว่ามีละครน่าสนใจอยู่ไม่กี่เรื่อง ดังนี้

 

อาทิตย์ชิงดวง : ช่อง 5

ด้วยความทะเยอทะยานของรังรอง หญิงสาวผู้อ้างว่าตนคือลูกสาวคนเดียวของนาย รังสี สุริยาทิตย์

เธอจึงวางแผนกำจัดเมียใหม่ของพ่อ  พร้อมๆ กับทำทุกอย่างเพื่อเอาสมบัติของตระกูลนี้  ละครเรื่องนี้เป็นหนึ่งใน

ผลงานของเอ๊กซ์แซค ซึ่งสร้างผลงานน่าภาคภูมิใจมาแล้วหลายเรื่อง และเสน่ห์ของมันอยู่ที่

นางเอกเรื่องนี้ไม่ได้ร้ายแบบสลัมๆ เหมือนเรื่องอื่นๆ แต่กลับใช้เล่ห์เพทุบายจนคนดูอยากถามว่า

นี่มันนางเอกรึเปล่าฟ่ะ = =

 

สาปภูษา : ช่อง 3

ถึงจะเป็นละครแนวสยองขวัญแล้วไปชนกับ ปอบผีฟ้าทางช่องเจ็ด  แต่ก็ต้องบอกไว้ก่อนว่าเรื่องนี้

เรตติ้งดีกว่ามาก อย่างแรกคงเป็นเพราะ ไม่เคยเห็นผีที่ไหนสวยขนาดนี้มาก่อน อีกทั้งยังเดินเรื่องราว

ให้มีเหตุการณ์ในปัจจุบันและอดีตสลับกันไป เพื่อดึงคนดู (อย่างกู) ให้อยากรู้ว่า อีผีนี่มันตายยังไง

ขอแนะนำให้ทุกท่านดูสลับกับปอบผีฟ้า แล้วจะได้อรรถรสกว่าเยอะ

 

เมียหลวง : ช่อง 7

ละครเรื่องนี้โกยเรตติ้งถล่มทลาย ด้วยความแรงของทั้งเมียหลวงและโดยเฉพาะเมียน้อย

รวมทั้งเพื่อนฝูงของเมียหลวง แถมยังทำให้คนดูคิดได้อย่างเดียวว่า  อีผัวนางเอกนี่เชี่ยจริงๆ

มาดสงบนิ่งของเมียหลวง ที่บอกว่าไม่รักแต่ก็น้ำตาคลอทุกครั้งที่กล่าวถึง

ความร้อนแรงของเมียน้อย ที่คิดได้อย่างเดียวว่า มึงต้องเป็นของกู

ละครเรื่องนี้สะท้อนเรื่องจริงของสังคม จนผู้ชมหลายท่านไม่อาจเลิกดูได้

และหลายๆ คนคงเกลียดอีเมียน้อยไปหลายช่วงจิตแล้ว

 

 

แมวน้อยร้องครวญครางจนข้าพเจ้าเริ่มรำคาญ

นิยายในมือก็มันระทึกซะจนไม่อยากจะวางลง

กูหันไปมองมัน พลางถามว่า “มึงจะเอาไง”

มันร้องเหมียว ๆ เหมือนจะรู้เรื่อง

แล้วเดินนวยนาดไปที่ประตูบ้าน พลางเกาบานประตูแกรก ๆ ด้วยท่าทางชวนสยอง

…. คงนึกว่าตัวเองเป็นสาวโคโยตี้

ข้าพเจ้าถอนหายใจ ปิดหนังสือ ก่อนจะลุกไปเปิดประตูให้มัน พลางตั้งคำถามในหัว

แล้วมึงจะเดินเข้าบ้าน มาทำไม ?

 

ควันพิษหลายกิโลตันลอยเข้าจมูก  เมื่อรถสายนี้เริ่มเคลื่อนตัวเข้าสู่เขตแดนอันไม่คุ้นเคย  ความรู้สึกพวกเราคงเหมือนกับพจมาน

ยามเผชิญหน้ากับบ้านทรายทองครั้งแรก …  ให้ตายสิ ทำไมต้องถ่อกันมาเรียนไกลกันขนาดนี้ด้วย

ข้าพเจ้าเพิ่งทราบผลการเรียนตัวเองเมื่อสักครู่  ก็ดีขึ้นอ่ะนะ ถ้าไม่ติด …. “ชี”

รถเลี้ยวซ้ายตรงสี่แยกแฮปปี้แลนด์  พลอยก็พูดขึ้นว่า “เดอะมอลล์ เลี้ยวขวาไม่ใช่หรอ”

กูกะอีพิวส์มองหน้ากัน  อีนี่ อย่าทำพวกกูหลอนสิ 

แต่คนบนรถก็ลงกันเกือบหมดคัน ทั้งหมดก็เลยตัดสินใจลุกขึ้น ก้าวเท้าอย่างมาดมั่น และลงจากรถ…..

ยืนปรึกษาหารือกันอยู่สักพัก คงไม่รอดแน่ๆ   ถ้ายังคุยกันสามคนแค่นี้

หันไปเจอป้าขายพวงมาลัย  ….ป้าบอกไม่รู้

พอหันไปถามป้าขายสตรอเบอรี่ …ไม่ทราบ

ยืนมองหน้ากันอีกครั้ง ข้าพเจ้าหยิบโทรศัพท์กดเบอร์คนที่คิดว่ารู้ทาง

พอฝ่ายนั้นถามว่า “มึงอยู่ที่ไหน”  ผมก็ได้แต่ตอบไป  “กูก็ไม่รู้”

มีพี่ผู้ชายคนหนึ่งที่ยืนลอกแลกๆ อยู่ตรงนั้น มองพวกเราแล้วส่ายหน้า  ด้วยความรำคาญปนอนาถใจ พี่คนนั้น

ก็เลยถามว่าจะไปที่ไหน  พวกเราหันไปมองด้วยสายตาขอบคุณประหนึ่งเจอพระแม่มารีมาโปรด  

คุยกันเสร็จเรียบร้อย ด้วยความที่เป็นเด็กมีการศึกษา และตรา รวบ. เด่นชัดอยู่บนอก ก็เลยต้องขอบคุณแรงๆให้พี่คนนั้น

ว่าแล้ว สามสหายก็ออกเดินทาง  มุ่งหน้าสู่ “วิสุทธานี”   

หลายๆ คนคงถามว่าทำไมมึงไม่ลากคนที่เคยไปมาด้วย  นั่นสินะ  ด้วยความเป็นเพื่อนที่ดีปนถูกบังคับสักเล็กน้อย

จากการลงสมัครเรียน 7 คน มีคนมารับหนังสือแค่ 3 คน  และทั้ง 3 คนที่ว่าก็ไม่เคยย่างกรายมาแถบนี้แม้แต่น้อย

ปกติเดินพารากอน  อะไร ๆ ที่ไฮโซเทือก ๆ นั้นอ่ะนะ 

Visutthanee  ป้ายชื่อซอยตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้าเด็กน้อยหน้าตาน่ารัก 3 คน ได้แต่มองป้ายนั้นด้วยความเกรงขาม

แค่ย่างก้าวแรก ก็สร้างความกดดันให้พวกเราได้อย่างมาก  รอบตัวเงียบสงัด ไม่พบการเคลื่อนไหวของสิ่งมีชีวิตใดๆ

ยกเว้นยาม 2 คนที่กำลังจู๋จี๋กันอยู่ที่ป้อม  ไอ้เราก็ไม่กล้าขัดจังหวะน่ะนะ

มุ่งหน้าไปด้วยความบากบั่น        สุดซอย  โรงเรียนกวดวิชา อ.สมศรีกำลังรอพวกเราอยู่…..

การเคลื่อนไหวของผู้คนจำนวนมาก ทักทายพวกเราเมื่อมาถึงสะพานลอย ณ เดอะมอลล์บางกะปิ

ก้าวข้ามประตู เดินเชิดหน้ามั่น  พลางทำสีหน้าแบบที่ประกาศให้คนทั้งห้างฯ รู้ว่า  … พวกกูมาบ่อย

เดินไปอย่างไร้จุดหมาย  มองหาสถานที่รับประทานอาหารที่พอจะประทังชีวิต

ระหว่างทางเจอคนโรคจิตมากมาย  ถ้าจะจ้องหน้ากันขนาดนี้ ช่วยลากกูไปข่มขืนเลยดีกว่า

ในที่สุด พระเจ้าก็เข้าข้าง เราไปเจอศูนย์อาหารตรงชั้นห้าข้างโรงหนัง

มักกะโรนีร้านป้าคนนี้อร่อยไม่หยอก  พวกเราตบท้ายด้วย Swensens โหะๆ กินอะไรเหมาะกับหน้าตาสุดๆ

พิวส์หยิบโรศัพท์ขึ้นมา พร้อมกับกล่าว่า 6 โมงเองเพื่อน

มองหน้ากัน ต่างพยายามระลึกไว้เสมอว่านี่ไม่ได้อยู่เซ็นทรัลบางนานะ

ยืนคอยรถเมล์ด้วยความละเหี่ยใจ  หนังสือสมศรีที่ไม่รู้ว่าจะใหญ่อะไรนักหนาอยู่ในอ้อมแขน

เดินทางในเวลากี่นาทีไม่ทราบ  พอซีคอนฯ ปรากฎสู่สายตา  อีพิวส์เซดว่า   พึ่งจะทุ่มนึงเท่านั้น

ลงจากรถ …  ได้ยืนอยู่บนแผ่นดินอันคุ้นเคยไม่เท่าไหร่  รถเมล์สายต่อไปก็มาถึง

ในที่สุด รถที่ข้าพเจ้ารอคอยก็มา 

โบกมืออำลาพลอยกับพิวส์   ก้าวขึ้นรถประจำทางอย่างสบายใจ ทรุดตัวลงนั่งบนเบาะริมหน้าต่างเบาะหนึ่ง

ดึกมากแล้ว  สำหรับเด็กที่บ้านอยู่ไกลอย่างกู  ข้าพเจ้าถอนหายใจ

 

 

 

และถึงบ้านโดยสวัสดิภาพ…….

นาฬิกาเหนือหัวบอกกูว่าตอนนี้มัน  10.40  แล้ว  ตื่นเร็วแฮะวันนี้   ผมเดินเข้าห้องน้ำ อย่าเพิ่งคิดว่าไปแปรงฟันล่ะ

กูเดินไปส่องกระจก ยิ้มยีฟันโชว์เหล็กดัด อย่างภาคภูมิใจในความหน้าตาดีของตัวเอง  แล้วก็เดินออกมา

ป๊ากะคุณแม่ คงออกไปนานแล้ว ปล่อยลูกชายหัวแก้วหัวแหวนให้เผชิญโลกกว้างนี้เพียงลำพัง   กูยังไม่ได้บอกใครหรอกนะ

แต่อยากจะประกาศไว้ในนี้ว่ากูแอบสลิด ไปดัดฟันมา  หน้ากูเชี่ยขึ้นเยอะเลย  อยากจะบอกว่าตอนไปดัด อีหมอดัดฟันเสือกวอกถาม

กูว่า “ไปถอนฟันมาเพื่อจะดัดใช่ไหม”  ห่ารากเหอะ    ปกติฟันกูออกจะสวยงาม ถ้ากูไม่ขี้เกียจไปหน่อย มันคงไม่ผุแล้วหักครึ่ง  จนกูต้อง

มาเสียตังกับมึงหรอก

ผมออกจากห้องไปดูว่าคุณแม่สุดประเสริฐทำอะไรไว้ให้กินบ้าน  ตัวบ้านเงียบสงัด เสียงฝีเท้าที่ดังก้องตามมาข้างหลัง

คล้ายจะหลอกหลอนว่าผมไม่ได้อยู่คนเดียว  ในครัวมีหม้ออยู่สองหม้อ หม้อหนึ่งใส่ข้าวต้ม  อีกหม้อหนึ่ง แม่แอบบอกไว้ตั้งแต่

เมื่อคีนแล้วว่าวันนี้จะทำ ซุป ให้กิน   เหอะๆ  แต่ละอย่าง   กูไม่น่าไปดัดฟันเลยจริง ๆ

ปิดเทอมแล้วเหงากว่าที่คิดแฮะ  เพื่อนแต่ละคนก็ไม่มีใครชวนออกไปเที่ยวเลย  แค่ 2 อาทิตย์กูก้ต้องไปเรียนพิเศษแล้วนะเฟ้ย

อีกไม่กี่วัน เกรดก็จะออกแล้ว  สำหรับเด็กอย่างกูที่คงจะได้เกรด 4 ก็เลยแบบว่าชิลๆ  (มันเป็นอาการของคนหลอกตัวเอง เพื่อนเอ๋ย)

นิยายมันๆ ใหม่ๆ ก็เสือกวอกออกมาเต็มร้าน จนกูไม่กล้าซื้อสักกะเล่ม

หม่ามี๊โทรมาบอกจะไปรับพี่ท๊อบก่อน กูเลยแรดนั่งเล่นคอมรออาหารเย็นด้วยความหิวโหย  เพื่อนๆ ในห้อง (2)  บอกให้กูเป็น

เจ้าพ่อบอร์ด  อยากจะบอกเพื่อนๆ ทุกคนด้วยใจจริง ว่า  เอ็มมันพังน่ะ  ไม่ยังงั้นกูคงไม่ว่างไปปั่นบอร์ดขนาดนั้น  = =”

เสียงประตูรั้วเลื่อนดังแว่วมาในหู ผมออกไปเปิดประตูรับ  ตายห่า …  ไม่รู้ว่าพี่กูไปทำอะไร อีสุกอีใสเห่อเต็มตัว

งี้กูก็ต้องระวังอีกแล้วใช่มะ  บอกกี่ทีแล้วว่าอย่าไปยุ่งกับผู้หญิงมาก เห็นมะ ตุ่มเต็มตัวเลย (เฮ้ยๆๆ อีสุกอีใส  ไม่ใช่เอดส์ ..)

วันนี้ไร้สาระสุดๆ เลยว่ะ

วันนี้คุณแม่จัดของในห้องน้ำใหม่ และพบมดจำนวนมากที่มาจากไหนก็ไม่รู้ แม่บอกว่าอาจจะอยู่ในเครื่องซักผ้า (?)

ป๊าเลยเข้ามาฉีดไบกอนซะเข้าห้องน้ำไม่ได้ไปหลายชั่วโมง - -    เข้าไปอีกที จะแปรงฟัน (ตอนเที่ยง?)

ข้างในห้องน้ำ มีมดนับพันตัว นอนไร้สติอยู่ อย่างกับพึงเจอคลื่นสึนามิ  … สมน้ำหน้า ดันเข้ามาอยู่ในเครื่องซักผ้า

ผมมองลงไปใต้อ่างล้างมือ แมงมุมตัวหนึ่งนอนสงบอยู่ …

ตอนแรกก็คิดว่ามันคงคายแล้ว แต่ขาของมันที่ชี้ขึ้นฟ้านั้นกำลังขยับอยู่น้อยๆ

ราวกับตะเกียกตะกายไขว่คล้าที่จะมีลมหายใจอยู่ให้ได้

มันพยายามอยู่นานทีเดียว ในที่สุดมันก็สามารถ พลิกตัวกลับลงไปได้สำเร็จ

แต่… ก็ดูเหมือนมันจะหมดหนทางที่จะทำอะไรต่อ มันนิ่งอยู่นาน

ผมก็มองมันอยู่นานเหมือนกัน

มันยกขาหน้าอันสั่นเทาขึ้นช้าๆ ค่อยๆก้าวไปข้างหน้าอย่างยากลำบาก

มันยกค้างอยู่อย่างนั้น แล้วก็ปล่อยตกลงมา 

ความพยายามครั้งนี้ของมันไม่สำเร็จ

ในที่สุดมันก็หยุดเคลื่อนไหว ……

…..นาน  นานมาก นานเกินไป

                                                                                 มันตายแล้ว ….

ความรู้สึกประหลาดๆ เกินขึ้นในใจ

ผมหันหลังไปมองมดนับร้อยที่นอนสิ้นลมหายใจอยู่เบื้องหลัง

พวกแกไม่ผิดสักนิด ไม่ผิดเลย  ทุกๆตัวในห้องนี้  ….. มีสิทธิ์ที่จะมีชีวิตอยู่

ในเมื่อมนุษย์อย่างพวกเรายังรักตัวกลัวตาย

ประสาอะไรกับเดรัจฉานอย่างพวกมัน 

พวกเราไม่ใช่เจ้าของโลกใบนี้

ไม่ได้เหนือกว่าสิ่งมีชีวิตอื่นๆ เพียงเพราะมีสมองชาญฉลาด

ไอ้มดพวกนี้ก็ไม่ผิดเลยสักนิด  พวกเราต่างหากที่รุกล้ำอาณาเขตของมัน

ขอโทษนะ     ไม่ได้ตั้งใจให้มันเกิดขึ้นหรอก  ขอโทษจริงๆ

ผมมองไปที่แมงมุมตัวนั้น  มันยังนิ่งอยู่ในท่าเดิม

สงบนิ่ง  ไม่เคลื่อนไหว

ผมเพิ่งสังเกตว่ามันเป็นแมงมุมที่ตัวใหญ่มากทีเดียว

ผมปล่อยมันไว้อย่างนั้น แล้วหันไปแปรงฟันต่อ …..

.

.

“ ไม่เกี่ยวกับเรื่อง แต่อยากพูดในฐานะตัวแทนของสิ่งมีชีวิตที่พูดภาษา “มนุษย์” ไม่ได้  (ไหนๆ เรื่องนี้ก็มีสุนัขแล้ว)

คุณไม่ใช่เจ้าของโลกใบนี้ ไม่ได้เหนือกว่าสิ่งมีชีวิตอื่นๆ แค่เพราะคุณมีสองเท้าไว้ยืน

สองมือไว้จับของคุณ ไม่มีสิทธิ์ทำร้ายพวกเขา  โดยการจับพวกเจาใส่กระสอบและทุบด้วยเหล็กจนตาย

หรือเอาสายไปรัดคอเขาจนตาย

มันไม่สนุกแน่ ถ้าคุณคือคนที่อยู่ในกระสอบ หรือถูกรัดคอแทนพวกเขา

กรรมอาจตามหาคุณช้าไปหน่อย แต่มันจะเจอคุณแน่  … สักวัน “

- ข้าเจ้า  ผู้เป็นเจ้าของสุนัขสีดำ -

* จากหนังสือ   เดนตาย ชื่อนี้ผียังกลัว  by ข้าเจ้า